اپیدمیولوژی در کنترل عفونت: دانشنامه‌ای کاربردی
اپیدمیولوژی مطالعه توزیع و عوامل تعیین‌کننده رویدادهای مرتبط با سلامت در جمعیت‌ها و به‌کارگیری این دانش برای کنترل مشکلات سلامت است.
در مراقبت سلامت، اپیدمیولوژی در کنترل عفونت کمک می‌کند مشخص شود چه کسانی دچار عفونت می‌شوند، عفونت‌ها کجا و چه زمانی رخ می‌دهند، چه عواملی با عفونت مرتبط‌اند، انتقال ممکن است چگونه رخ دهد و آیا اقدامات پیشگیرانه مؤثرند. CDC مقایسه، اندازه‌گیری، تحلیل توصیفی و بررسی تحلیلی را عناصر اصلی اپیدمیولوژی کاربردی می‌داند.
بخش ۱ — مبانی اپیدمیولوژی
۱. اپیدمیولوژی چیست؟
اپیدمیولوژی رویدادهای مرتبط با سلامت را در سطح جمعیت‌ها بررسی می‌کند، نه فقط در سطح بیماران منفرد.
اهداف اصلی آن عبارت‌اند از:
• توصیف وقوع بیماری
• شناسایی عوامل خطر
• تشخیص تغییرات الگوهای بیماری
• بررسی طغیان‌ها
• هدایت پیشگیری و کنترل
• ارزیابی مداخلات
در پیشگیری از عفونت، اپیدمیولوژی چارچوبی برای تبدیل داده‌های بالینی و آزمایشگاهی به اطلاعات عملیاتی فراهم می‌کند.
۲. مثلث اپیدمیولوژیک
مثلث اپیدمیولوژیک چارچوبی پایه برای درک وقوع بیماری‌های عفونی است.
این مثلث از اجزای زیر تشکیل شده است:
• عامل (Agent): ارگانیسم عفونی یا سایر عوامل بیماری‌زا
• میزبان (Host): فرد یا جمعیتی که می‌تواند دچار عفونت شود
• محیط (Environment): شرایط بیرونی مؤثر بر مواجهه یا انتقال
تعامل این عوامل تعیین می‌کند که آیا و چگونه عفونت رخ می‌دهد.
۳. جمعیت در معرض خطر
جمعیت در معرض خطر گروهی از افراد است که توانایی ابتلا به پیامد سلامتِ مورد مطالعه را دارند.
تعریف درست جمعیت در معرض خطر ضروری است، زیرا سنجه‌های اپیدمیولوژیک به مخرج مناسب وابسته‌اند.
نمونه‌ها در مراقبت سلامت می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
• بیماران بستری در ICU
• بیماران دارای خط مرکزی (central line)
• بیماران جراحی
• کارکنان سلامت
• ساکنان مراکز مراقبت طولانی‌مدت
بخش ۲ — اندازه‌گیری وقوع بیماری
۴. تعداد، نسبت، تناسب و میزان
اندازه‌گیری‌های اپیدمیولوژیک وقوع رویدادهای سلامت را توصیف می‌کنند.
تعداد (Count): شمار رویدادها یا موارد.
نسبت (Ratio): مقایسه دو کمیت.
تناسب (Proportion): نوعی نسبت که در آن صورت کسر بخشی از مخرج است.
میزان (Rate): سنجه‌ای که وقوع یک رویداد را در یک جمعیت مشخص و در یک دوره مشخص در نظر می‌گیرد.
این سنجه‌ها مبنای توصیف فراوانی بیماری را تشکیل می‌دهند.
۵. بروز (Incidence)
بروز، وقوع موارد جدید را در یک جمعیت طی یک دوره تعریف‌شده می‌سنجد.
از آن برای توصیف خطر یا میزانی استفاده می‌شود که عفونت‌های جدید با آن ایجاد می‌شوند.
بروز به‌ویژه برای موارد زیر مفید است:
• پایش HAI
• مقایسه جمعیت‌ها
• پایش روندها
• ارزیابی برنامه‌های پیشگیری
CDC بروز را از شیوع متمایز می‌کند، زیرا بروز شامل موارد جدید است در حالی که شیوع شامل موارد موجود است.
۶. شیوع (Prevalence)
شیوع نسبتی از جمعیت را توصیف می‌کند که در یک زمان مشخص یا طی یک دوره مشخص دچار یک وضعیت هستند.
شیوع هر دو را شامل می‌شود:
• موارد موجود
• موارد جدیدِ حاضر در آن دوره
شیوع برای توصیف بار کلی یک وضعیت در جمعیت مفید است.
۷. میزان حمله (Attack Rate)
میزان حمله یک تناسب بروز است که معمولاً در طغیان‌ها برای توصیف نسبتی از جمعیت در معرض یا جمعیت تعریف‌شده به کار می‌رود که طی یک دوره مشخص بیمار می‌شوند.
این سنجه به‌ویژه هنگام بررسی یک مواجهه مشترک یا یک جمعیت طغیان تعریف‌شده مفید است.
۸. میزان مرگ‌ومیر و نسبت کشندگی
میزان مرگ‌ومیر (Mortality rate): مرگ‌های رخ‌داده در یک جمعیت طی یک دوره تعریف‌شده را می‌سنجد.
نسبت کشندگی (Case-fatality proportion): نسبتی از موارد شناسایی‌شده یک بیماری را توصیف می‌کند که از همان بیماری می‌میرند.
این سنجه‌ها اطلاعاتی درباره شدت و پیامد بیماری‌های عفونی فراهم می‌کنند.
بخش ۳ — اپیدمیولوژی توصیفی
۹. اپیدمیولوژی توصیفی
اپیدمیولوژی توصیفی وقوع بیماری را بر اساس موارد زیر توصیف می‌کند:
• شخص
• مکان
• زمان
این روش به پرسش‌هایی از این دست پاسخ می‌دهد:
• چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟
• چه مقدار رخ می‌دهد؟
• چه زمانی رخ می‌دهد؟
• کجا رخ می‌دهد؟
• در میان چه کسانی رخ می‌دهد؟
CDC این ابعاد را برای سازمان‌دهی و تفسیر داده‌های اپیدمیولوژیک اساسی می‌داند.
۱۰. شخص
بعد شخص، ویژگی‌های افراد یا گروه‌های مبتلا را توصیف می‌کند.
متغیرها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
• سن
• جنس
• شغل
• ویژگی‌های بالینی
• بیماری‌های زمینه‌ای
• سابقه مواجهه
الگوهای مبتنی بر شخص می‌توانند به شناسایی گروه‌های در معرض خطر بیشتر کمک کنند.
۱۱. مکان
بعد مکان توصیف می‌کند که موارد یا مواجهه‌ها کجا رخ می‌دهند.
در محیط‌های مراقبت سلامت، این می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
• بیمارستان
• بخش
• ICU
• اتاق عمل
• اتاق پروسیجر
• اتاق بیمار
• تجهیزات خاص یا نقاط محیطی خاص
الگوهای مکانی می‌توانند به شناسایی مسیرهای احتمالی انتقال یا منابع مشترک کمک کنند.
۱۲. زمان
بعد زمان توصیف می‌کند که بیماری یا مواجهه چه زمانی رخ می‌دهد.
تحلیل زمان می‌تواند موارد زیر را آشکار کند:
• روندهای افزایشی یا کاهشی
• الگوهای فصلی
• خوشه‌ها
• تغییرات پس از یک مداخله
• دوره‌های احتمالی مواجهه
زمان به‌ویژه در بررسی طغیان‌ها اهمیت دارد.
۱۳. منحنی اپیدمی (Epidemic Curve)
منحنی اپیدمی نموداری است که تعداد موارد جدید را در طول زمان نشان می‌دهد.
این منحنی می‌تواند به بررسی‌کنندگان کمک کند:
• زمان‌بندی موارد را مصور کنند
• خوشه‌ها را شناسایی کنند
• دوره احتمالی مواجهه را برآورد کنند
• درباره انتقال فرضیه بسازند
• الگوهای ممکن طغیان را از هم تمایز دهند
CDC اشاره می‌کند که منحنی‌های اپیدمی می‌توانند سرنخ‌هایی درباره شیوه‌های انتقال، مانند انتشار از منبع نقطه‌ای یا انتقال فرد به فرد، فراهم کنند.
بخش ۴ — عوامل خطر و ارتباط
۱۴. عامل خطر
عامل خطر ویژگی، مواجهه، رفتار، وضعیت یا شرایطی است که با افزایش احتمال یک پیامد سلامت همراه است.
نمونه‌ها در مراقبت سلامت می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
• وسایل تهاجمی
• جراحی
• سرکوب ایمنی
• بستری طولانی‌مدت
• مواجهه با ضدمیکروبی‌ها
• مواجهه محیطی
یک عامل خطر می‌تواند با یک پیامد مرتبط باشد بدون آنکه لزوماً علت اثبات‌شده آن باشد.
۱۵. سنجه‌های ارتباط
سنجه‌های ارتباط، رابطه بین یک مواجهه و یک پیامد را کمّی می‌کنند.
سنجه‌های رایج عبارت‌اند از:
• نسبت خطر (RR)
• نسبت شانس (OR)
• نسبت شیوع (PR)
• نسبت شانس شیوع (POR)
سنجه مناسب به طرح مطالعه و ساختار داده‌ها بستگی دارد.
۱۶. نسبت خطر
نسبت خطر (RR) خطر بیماری یا پیامد دیگر را در گروه در معرض با خطر آن در گروه بدون مواجهه مقایسه می‌کند.
این سنجه معمولاً در مطالعات هم‌گروهی (کوهورت) به کار می‌رود.
CDC نسبت خطر را سنجه ارتباطِ ترجیحی برای داده‌های هم‌گروهی توصیف می‌کند.
۱۷. نسبت شانس
نسبت شانس (OR) شانس مواجهه را بین موارد و شاهدها مقایسه می‌کند.
این سنجه، سنجه اصلی ارتباط در مطالعات مورد-شاهدی است، که در آن‌ها بروز یا میزان حمله را عموماً نمی‌توان مستقیماً محاسبه کرد.
۱۸. مخدوش‌شدگی (Confounding)
مخدوش‌شدگی زمانی رخ می‌دهد که عامل سومی رابطه مشاهده‌شده بین یک مواجهه و یک پیامد را تحریف کند.
مخدوش‌کننده با هر دو، یعنی مواجهه و پیامد، مرتبط است اما پیامد مواجهه نیست.
هنگام تفسیر ارتباط‌های اپیدمیولوژیک باید مخدوش‌شدگی را در نظر گرفت.
۱۹. سوگیری (Bias)
سوگیری خطای سیستماتیکی است که می‌تواند برآورد نادرستی از رابطه مواجهه و پیامد ایجاد کند.
شکل‌های مهم آن عبارت‌اند از:
• سوگیری انتخاب
• سوگیری اطلاعات
سایر منابع خطا، از جمله مخدوش‌شدگی و خطای بررسی‌کننده، نیز می‌توانند یافته‌های اپیدمیولوژیک را مخدوش کنند.
بخش ۵ — طرح‌های مطالعه اپیدمیولوژیک
۲۰. مطالعه هم‌گروهی (Cohort)
مطالعه هم‌گروهی گروه‌هایی را که بر اساس مواجهه تعریف شده‌اند پیگیری می‌کند و وقوع یک پیامد را بین گروه‌های در معرض و بدون مواجهه مقایسه می‌کند.
این مطالعه می‌تواند:
• آینده‌نگر (Prospective)
• گذشته‌نگر (Retrospective)
در مطالعات هم‌گروهی معمولاً می‌توان نسبت خطر و سنجه‌های بروز را محاسبه کرد.
۲۱. مطالعه مورد-شاهدی (Case-Control)
مطالعه مورد-شاهدی با افرادی که پیامد مورد نظر را دارند و یک گروه مقایسه بدون آن پیامد آغاز می‌شود.
سپس بررسی‌کنندگان مواجهه‌های پیشین را بین گروه‌ها مقایسه می‌کنند.
مطالعات مورد-شاهدی به‌ویژه زمانی مفیدند که:
• پیامد نادر باشد
• تعریف جمعیت در معرض خطر دشوار باشد
• طغیان نیازمند آزمون سریع فرضیه باشد
برای تحلیل معمولاً از نسبت شانس استفاده می‌شود.
۲۲. مطالعه مقطعی (Cross-Sectional)
مطالعه مقطعی مواجهه و پیامد را در یک نقطه زمانی مشخص یا طی یک دوره تعریف‌شده ارزیابی می‌کند.
این مطالعه معمولاً برای برآورد شیوع و توصیف توزیع وضعیت‌های سلامت در یک جمعیت به کار می‌رود.
۲۳. اپیدمیولوژی توصیفی و تحلیلی
اپیدمیولوژی توصیفی: توزیع بیماری را توصیف می‌کند.
اپیدمیولوژی تحلیلی: فرضیه‌ها درباره ارتباط بین مواجهه‌ها و پیامدها را آزمون می‌کند.
در بررسی طغیان‌ها، اپیدمیولوژی توصیفی عموماً به تولید فرضیه کمک می‌کند و سپس از اپیدمیولوژی تحلیلی برای ارزیابی آن فرضیه‌ها استفاده می‌شود.
بخش ۶ — پایش (سرویلانس) اپیدمیولوژیک
۲۴. پایش اپیدمیولوژیک
پایش اپیدمیولوژیک عبارت است از گردآوری، تحلیل، تفسیر و استفاده مستمر و نظام‌مند از داده‌های مرتبط با سلامت برای اقدام در حوزه سلامت عمومی.
پایش می‌تواند برای موارد زیر به کار رود:
• تشخیص تغییرات در وقوع بیماری
• شناسایی طغیان‌ها
• پایش روندها
• شناسایی جمعیت‌های پرخطر
• ارزیابی مداخلات
• پشتیبانی از تخصیص منابع
WHO پایش HAI را از اجزای اصلی برنامه‌های IPC می‌داند.
۲۵. پایش HAI
پایش عفونت‌های مرتبط با مراقبت سلامت، عفونت‌های کسب‌شده در محیط‌های مراقبت سلامت را با استفاده از جمعیت‌های تعریف‌شده، تعریف مورد و گردآوری داده‌های استاندارد رصد می‌کند.
می‌تواند شامل پایش موارد زیر باشد:
• عفونت‌های محل جراحی
• CLABSI
• CAUTI
• VAP
• سایر عفونت‌های مرتبط با مراقبت سلامت
• مقاومت ضدمیکروبی
داده‌های پایش باید تفسیر شوند و برای پشتیبانی از پیشگیری و بهبود کیفیت به کار روند. راهنمای عملی WHO در سال ۲۰۲۴ درباره پایش HAI به‌طور مشخص به اهداف، روش‌ها، تعریف مورد و اجرا در سطوح ملی و مرکز درمانی می‌پردازد.
۲۶. تعریف مورد (Case Definition)
تعریف مورد، معیارهایی را مشخص می‌کند که برای تعیین اینکه آیا فردی باید به‌عنوان مورد طبقه‌بندی شود به کار می‌روند.
می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
• یافته‌های بالینی
• نتایج آزمایشگاهی
• ویژگی‌های جمعیت‌شناختی
• مکان
• بازه زمانی
• اطلاعات مواجهه
CDC اشاره می‌کند که تعریف مورد باید در مراحل اولیه بررسی به‌اندازه کافی گسترده باشد و با تکمیل اطلاعات ممکن است اصلاح شود.
۲۷. پایش فعال و غیرفعال
پایش فعال: کارکنان مراقبت سلامت یا سلامت عمومی فعالانه به جست‌وجوی موارد می‌پردازند و اطلاعات مرتبط را گردآوری می‌کنند.
پایش غیرفعال: موارد از طریق سامانه‌های گزارش‌دهی معمول و بدون همان سطح از یافتن فعال مورد گزارش می‌شوند.
پایش فعال عموماً منابع بیشتری لازم دارد اما می‌تواند تشخیص کامل‌تری از موارد فراهم کند.
۲۸. کیفیت داده‌های پایش
پایش مفید به داده‌های قابل‌اعتماد وابسته است.
ویژگی‌های مهم عبارت‌اند از:
• تعریف‌های دقیق مورد
• گزارش‌دهی کامل
• گردآوری یکسان داده‌ها
• مخرج‌های مناسب
• تحلیل به‌موقع
• تفسیر مناسب
• بازخورد به تیم‌های مرتبط
داده‌های بی‌کیفیت می‌توانند به برآوردهای گمراه‌کننده و نتیجه‌گیری‌های نامناسب منجر شوند.
بخش ۷ — اپیدمیولوژی طغیان
۲۹. طغیان (Outbreak)
طغیان، وقوع موارد بیشتری از یک بیماری نسبت به حد انتظار در یک منطقه، جمعیت یا دوره مشخص است.
طغیان عموماً نیازمند پاسخ اپیدمیولوژیک به‌موقع است.
۳۰. خوشه (Cluster)
خوشه، تجمع موارد یا رویدادهایی است که نزدیک به هم در زمان یا مکان رخ می‌دهند.
خوشه ممکن است نشانه یک طغیان باشد، اما برای تعیین اینکه آیا تعداد موارد از حد معمولِ مورد انتظار فراتر می‌رود اغلب بررسی بیشتری لازم است.
۳۱. بررسی طغیان
یک بررسی طغیان معمول شامل مراحل زیر است:
• تأیید طغیان.
• تعیین تعریف مورد.
• شناسایی و شمارش موارد.
• توصیف موارد بر اساس شخص، مکان و زمان.
• تولید فرضیه‌ها.
• ارزیابی تحلیلی فرضیه‌ها.
• اجرای اقدامات کنترلی.
• اطلاع‌رسانی یافته‌ها.
• ارزیابی مجدد طغیان و اقدامات کنترلی.
چارچوب بررسی میدانی CDC بر بررسی سریع اما از نظر روش‌شناختی مناسب و استفاده همزمان از تخصص‌های اپیدمیولوژیک، آزمایشگاهی و سایر تخصص‌ها در صورت نیاز تأکید می‌کند.
۳۲. ردیابی تماس (Contact Tracing)
ردیابی تماس افرادی را شناسایی می‌کند که مواجهه مرتبطی با فرد مبتلا یا منبع عفونی داشته‌اند.
می‌تواند از موارد زیر پشتیبانی کند:
• یافتن مورد
• ارزیابی خطر
• آزمایش
• پایش
• پیشگیری از انتقال بیشتر
رویکرد به پاتوژن، مسیر انتقال و زمینه سلامت عمومی بستگی دارد.
۳۳. بررسی منبع و انتقال
بررسی‌های طغیان باید موارد زیر را در نظر بگیرند:
• منابع مشترک
• انتقال فرد به فرد
• مخازن محیطی
• تجهیزات آلوده
• پروسیجرهای مراقبت سلامت
• مواجهه‌های کارکنان یا بیماران
یافته‌های اپیدمیولوژیک باید با اطلاعات میکروبیولوژیک، محیطی و بالینی تلفیق شوند.
بخش ۸ — اپیدمیولوژی در کنترل عفونت مراقبت سلامت
۳۴. اپیدمیولوژی مراقبت سلامت
اپیدمیولوژی مراقبت سلامت روش‌های اپیدمیولوژیک را در مشکلات مؤثر بر بیماران، کارکنان سلامت و ارائه مراقبت سلامت به کار می‌گیرد.
کاربردهای آن شامل:
• پایش HAI
• بررسی طغیان
• ارزیابی برنامه IPC
• پایش مقاومت ضدمیکروبی
• پایش عفونت‌های مرتبط با وسیله
• بررسی‌های محیطی
• بهبود کیفیت
۳۵. پایش عفونت‌های مرتبط با وسیله
اپیدمیولوژی مراقبت سلامت می‌تواند عفونت‌های مرتبط با وسایلی مانند موارد زیر را پایش کند:
• خطوط مرکزی (central line)
• کاتترهای ادراری
• ونتیلاتورهای مکانیکی
پایش باید از تعریف‌های استاندارد و مخرج‌های مناسب استفاده کند تا میزان‌ها به‌درستی تفسیر شوند.
۳۶. میزان‌های عفونت مرتبط با مراقبت سلامت
میزان‌های HAI باید با مخرج مناسب جمعیت یا مواجهه محاسبه شوند.
بسته به نظام پایش، مخرج‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
• روز-بیمار
• روز-وسیله
• پروسیجرهای جراحی
• تعداد پذیرش‌ها
استفاده از مخرج نادرست می‌تواند تفسیر را به‌طور قابل‌توجهی مخدوش کند.
۳۷. بهره‌گیری از وسیله (Device Utilization)
بهره‌گیری از وسیله، میزان مواجهه یک جمعیت با یک وسیله مراقبت سلامت را توصیف می‌کند.
می‌تواند برای موارد زیر مفید باشد:
• ارزیابی مواجهه
• مقایسه استفاده از وسیله
• پشتیبانی از تفسیر HAI
• شناسایی فرصت‌های پیشگیری
بهره‌گیری از وسیله باید در کنار میزان‌های عفونت تفسیر شود، نه به‌طور مستقل.
بخش ۹ — تفسیر اپیدمیولوژیک
۳۸. معناداری آماری
آزمون‌های آماری به ارزیابی این موضوع کمک می‌کنند که آیا یک تفاوت یا ارتباط مشاهده‌شده را می‌توان به‌طور معقول با تصادف، تحت یک مدل آماری مشخص، توضیح داد.
یک نتیجه معنادار آماری به‌تنهایی علیت را اثبات نمی‌کند.
CDC تأکید می‌کند که تفسیر اپیدمیولوژیک باید طرح مطالعه، سوگیری، مخدوش‌شدگی، کیفیت داده‌ها و سایر توضیحات ممکن را نیز در نظر بگیرد.
۳۹. فاصله اطمینان (Confidence Interval)
فاصله اطمینان (CI) عدم قطعیت پیرامون یک سنجه برآوردشده را توصیف می‌کند.
برای سنجه‌هایی مانند RR و OR، فاصله اطمینان اطلاعاتی درباره موارد زیر فراهم می‌کند:
• دقت
• دامنه برآوردهای سازگار
• عدم قطعیت آماری
فاصله‌های پهن‌تر عموماً نشان‌دهنده برآوردهای کم‌دقت‌تر نسبت به فاصله‌های باریک‌تر هستند.
۴۰. علیت (Causation)
یک ارتباط اپیدمیولوژیک مشاهده‌شده به‌طور خودکار علیت را نشان نمی‌دهد.
پیش از تفسیر یک ارتباط به‌عنوان علّی، بررسی‌کنندگان باید موارد زیر را در نظر بگیرند:
• توالی زمانی
• قدرت ارتباط
• سازگاری (consistency)
• معقول بودن زیستی
• رابطه دوز-پاسخ
• توضیحات جایگزین
• سوگیری
• مخدوش‌شدگی
CDC به‌طور مشخص بر ارزیابی تصادف، سوگیری انتخاب، سوگیری اطلاعات، مخدوش‌شدگی و خطای بررسی‌کننده پیش از تفسیر یک ارتباط به‌عنوان علّی تأکید می‌کند.
۴۱. مصورسازی داده‌ها
داده‌های اپیدمیولوژیک را می‌توان با موارد زیر ارائه کرد:
• جدول‌ها
• نمودارهای میله‌ای
• نمودارهای خطی
• منحنی‌های اپیدمی
• نقشه‌ها
• تحلیل‌های طبقه‌بندی‌شده
مصورسازی خوب باید تشخیص الگوها در شخص، مکان و زمان را آسان‌تر کند، نه اینکه صرفاً حجم زیادی از داده را نمایش دهد.
بخش ۱۰ — اپیدمیولوژی برای پیشگیری از عفونت
۴۲. استفاده از اپیدمیولوژی برای هدایت IPC
اپیدمیولوژی به تیم‌های IPC کمک می‌کند از شناسایی عفونت‌ها به درک این موضوع برسند که عفونت‌ها کجا، چه زمانی، در میان چه کسانی و تحت چه شرایطی رخ می‌دهند.
این اطلاعات می‌تواند به موارد زیر جهت دهد:
• اولویت‌های پیشگیری
• تخصیص منابع
• مداخلات هدفمند
• آموزش کارکنان
• طراحی پایش
• پاسخ به طغیان
۴۳. ارزیابی مداخلات IPC
روش‌های اپیدمیولوژیک را می‌توان برای ارزیابی این موضوع به کار برد که آیا یک مداخله با تغییر در وقوع عفونت مرتبط است.
ارزیابی ممکن است موارد زیر را مقایسه کند:
• پیش و پس از اجرا
• گروه‌های در معرض و بدون مواجهه
• واحدهای مختلف
• دوره‌های زمانی مختلف
تفسیر باید تغییرات در تعریف مورد، شیوه‌های تشخیصی، جمعیت بیماران و سایر عواملی را که ممکن است بر میزان‌های مشاهده‌شده اثر بگذارند در نظر بگیرد.
۴۴. اپیدمیولوژی و مقاومت ضدمیکروبی
اپیدمیولوژی برای درک توزیع و گسترش ارگانیسم‌های مقاوم به ضدمیکروبی ضروری است.
پایش می‌تواند موارد زیر را رصد کند:
• ارگانیسم‌های مقاوم
• الگوهای مقاومت
• جمعیت‌های پرخطر
• انتقال مرتبط با مراقبت سلامت
• روندهای زمانی
بنابراین میکروبیولوژی و اپیدمیولوژی باید هنگام بررسی AMR با هم کار کنند.
جمع‌بندی (مطابق متن اصلی)
میکروبیولوژی در کنترل عفونت پیوند بین میکروارگانیسم‌ها و پیشگیری عملی از عفونت در مراقبت سلامت را فراهم می‌کند.
درک ارگانیسم، بوم‌شناسی آن، الگوهای کلونیزاسیون، مسیر انتقال، حساسیت ضدمیکروبی، پایداری محیطی و پاسخ به ضدعفونی یا استریلیزاسیون به تیم‌های مراقبت سلامت کمک می‌کند تصمیم‌های آگاهانه IPC بگیرند.
رابطه اساسی را می‌توان چنین خلاصه کرد:
میکروارگانیسم ← کلونیزاسیون/عفونت ← انتقال ← تشخیص ← شناسایی ویژگی‌ها ← مداخله ← پایش
بنابراین میکروبیولوژی به شناسایی پاتوژن‌ها در آزمایشگاه محدود نیست. بخشی جدایی‌ناپذیر از پیشگیری از عفونت، پاسخ به طغیان، مدیریت مصرف ضدمیکروبی، ایمنی وسایل پزشکی و پایش مقاومت ضدمیکروبی است.